विस्कटलेली माया

वस्तुस्थितीच्या वाळवंटात स्वप्नांच मृगजळ
निरागस पाठलाग आणि त्याला निराशेच फळ
दिवास्वप्न फस्त करे उघड्या डोळयांची दुनिया
स्वप्न तुटून उरे फक्त विस्कटलेली माया

आमचं दिवंगत प्रेम

आमच्या दिवंगत प्रेमाची
असते रोजच पुण्यतिथी
दिवस मौन श्रधांजली
रात्र एकटी आसू गाळी

आमच्या दिवंगत प्रेमाखातर
भरली जंगी शोकसभा
स्वतःची स्वगत ऐकायला
प्रत्येक मीच उभा

आमच्या दिवंगत प्रेमाची
मिळणार म्हणे भरपाई
होत्या गाई थोर किती
सांगतायत हळहळणारे कसाई

आमच्या दिवंगत प्रेमानी
दिलाय एकटेपणाचा वारसा
सामोरा येऊनही हसत नाही
माझ्या ओळखीचा आरसा

आमच्या दिवंगत प्रेमाची
आठवण जाता जात नाही
येता जाता प्रत्येक क्षण
आठवून देतो नवीन काही

आमच्या दिवंगत प्रेमाला
देईन आयुष्याच सरण
माझ्याच हातून आलंय शेवटी
माझ्या प्रेमाला मरण

कोण मी? आणी का?

माझ्याकडे प्रश्न आहेत सध्या आणि उत्तर सुद्धा काही.
पण सगळीच तेरड्य़ाचि फुलं, रंग, कधी सुगंध नाही

मग परत एकदा सुरू अथक, अहनिहर्श मंथन मनी
मी मेरू मन्दार आणि माझ्याच वासनांचा वासुकी

कोणते देव आहेत मनात, आणि लपलेले दानव कोण
अमृत काय आणि काय विष, पहिला घोट घेणार कोण

मिळतिल उत्तर सगळी , संपतील प्रश्न सारे
शान्ततिल मनातल्या मनात, सोसाटयाचे वारे

पण प्रत्येक उत्तर एक नवीन प्रश्न घेउन येतं
आणि प्रत्येक प्रश्नाचं उत्तर असतंच असं नसतं!